|
Terwijl zij zwanger was van haar derde kindje moest ze 5 uur lopen naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis. Om u een indruk te geven hebben we de route die Naomi heeft gelopen hieronder weergegeven.
Grotere kaart weergeven
Toen Naomi eindelijk een ziekenhuis bereikte bleek haar baby overleden.
‘Waarom ik niet eerder medische hulp heb gezocht? Ik was bang voor ziekenhuizen’, verklaart Naomi. ‘Toen mijn baby op de zesde dag van mijn bevalling met een vacuümpomp werd gehaald, was het te laat. Tot overmaat van ramp bleek ik ook nog een fistel ontwikkeld te hebben.’
Sociaal isolement
Naomi verliest voortdurend urine. In eerste instantie probeert ze dat op te vangen met zelfgemaakte luiers. Ze kan zichzelf niet goed schoonhouden, ook omdat er in haar gebied – Kibwezi in Kenia – te weinig water en zeep voorhanden is. Daardoor ruikt ze ook nog eens onaangenaam.
Naomi laat de luiers voor wat ze zijn waardoor de urine langs haar benen stroomt. Ze gaat de deur bijna niet meer uit. ‘Het enige wat ik deed was koken voor mijn kinderen. Het beddegoed hing ik elke ochtend aan de waslijn, zonder het te wassen.’
Behandeling
Naomi begrijpt niet waar haar klachten vandaan komen. Ze heeft nog nooit van fistels gehoord en kent geen andere vrouwen in haar omgeving die er ook last van hebben. Er rust dan ook een groot sociaal taboe op. Als ze tijdens een radiouitzending van het plaatselijke Musyi FM van het vvfbehandelprogramma van AMREF hoort, gaat er een wereld voor haar open. Ze laat zich behandelen en al snel zijn haar klachten verholpen.
Vrijwilliger
Ze is zo dankbaar voor haar behandeling dat ze zich bij AMREF heeft aangemeld als vrijwilliger. ‘Ik wil dat alle vrouwen weten dat deze aandoening goed te behandelen én te voorkomen is’, vertelt ze. ‘Ik heb inmiddels met veel vrouwen over vvf gepraat en was verbaasd over het feit dat het zo vaak voorkomt.’ Naomi is geïnterviewd door een lokale krant en hoopt zo, en door haar werk voor AMREF, veel vrouwen over vvf te vertellen en over de streep te trekken om zich te laten behandelen.
|