‘Ik wil mensen vragen om ons niet te vergeten’

Lokale zorgverlener Fanizo Simenti werkt vanuit een kleine zorgpost in Kasungu, op het uitgestrekte platteland van Malawi. Voorheen organiseerden hij en zijn collega’s zogeheten outreach-diensten. Daarbij gingen ze op de fiets de gemeenschap in met meerdere vormen van zorg tegelijk: vaccinaties, gezinsplanning, hiv-testen en controles voor baby’s. Ook deelden ze chloortabletten uit om water mee zuiveren.

Die diensten zijn inmiddels gestopt. En de gevolgen laten zich raden. “Vrouwen hebben minder toegang tot anticonceptie", vertelt Fanizo. "We zien meer zwangerschappen dan verwacht. Kinderen missen hun vaccinaties. En hiv-testen en counseling vinden nauwelijks meer plaats.”

Machteloosheid

Dit raakt Fanizo niet alleen als professional, maar ook als mens. “Ik wil heel graag werken en mensen helpen,” zegt hij. “Als we geen middelen hebben, kan ik er wel zijn, maar niet echt zorg leveren.”

Het gevoel van machteloosheid is groot. Zeker wanneer hij denkt aan wat er verloren is gegaan. Zo was er een programma gestart om ondervoede kinderen te behandelen. “Door het stoppen van de steun hield dat programma plotseling op. We hebben baby’s verloren die misschien hadden kunnen overleven als die zorg hier was gebleven.”

Mobiele klinieken

In het dorp Chidongo, in het westen van Malawi, woont Enia. Zij vertelt graag over haar gelukkige herinneringen aan de geboorte en de babytijd van haar jongste dochter. “Mwayiwawo heeft iets gedaan wat ik nooit eerder heb gezien: ze leerde kruipen, maar ging de eerste tijd alleen achteruit. Dat vond ik zo leuk en grappig.”

Voor medische zorg was Enia aangewezen op de mobiele kliniek die regelmatig in haar dorp kwam. “Mwayiwawo kreeg hier haar eerste vaccinaties, en als ze hoestte of diarree had, werd ze nagekeken door de verpleegkundige. Dat was zo fijn. Want we wonen heel afgelegen, en het is moeilijk en duur om de dichtstbijzijnde kliniek te bereiken.”

Volhouden

Dat geluk is nu voorbij: door recente harde bezuinigingen kan de mobiele kliniek niet meer rijden. 

“Ik weet inmiddels hoe belangrijk het is om kinderen op tijd te laten vaccineren. Daarom wilde ik volhouden. De groenten die ik verbouw, heb ik de laatste maanden daarom verkocht op de markt. Zo spaarde ik geld om naar het ziekenhuis te reizen.” Tijdens het regenseizoen nemen haar zorgen toe. “Onze rivieren overstromen vaak. Het ziekenhuis is dan onbereikbaar.”

Het is onduidelijk voor Enia waarom de steun is stopgezet. “Ik begrijp niet wat de regering van Amerika denkt over ons, armen in Malawi. Maar ik zou mensen willen vragen om ons niet te vergeten.”