Iedereen in de regio Kakinga, in de uitlopers van het Rwenzori-gebergte in Oeganda, kent Naume Tweheyo als de eerste vrouw die haar spieren liet rollen op een bouwplaats. Tegenwoordig traint ze andere vrouwen om ook als metselaar aan de slag te gaan.
“Ik voel me blij en trots dat ik zover ben gekomen. Ik heb inmiddels 7 jaar ervaring als metselaar, in die tijd heb ik honderden wc’s gebouwd.
Eerst was ik een kleine zelfstandige, tegenwoordig ben ik in dienst van een bouwbedrijf. De directeur is een ingenieur, ik ga over de uitvoer van het werk. Maar ik bouw ook nog zelf mee. Dat wil ik ook echt. Want als ik drie dagen niet op een bouwplaats heb gestaan, voel ik me zwak worden. Ik wil mijn spieren gebruiken, ik vind het fijn om me fit te voelen.
Lokale beroemdheid
Daarnaast leidt ik vrouwen op om metselaar te worden. Niet elke vrouw is daar geschikt voor, sommigen zijn bang om op een steiger te staan, anderen zijn niet sterk genoeg. Maar er zijn er genoeg die het wél in zich hebben. Dat vind ik geweldig. Door het metselen kunnen zij namelijk een inkomen voor zichzelf verwerven. En dat brengt zelfstandigheid met zich mee.
774x-75.jpg)
Mannen luisteren goed naar me. In het begin vonden ze het natuurlijk gek, een vrouw op de bouwplaats. Maar ze weten dat ik mijn vak versta. Iedereen kent me nu. Ik ben bijna beroemd, in mijn regio.
Ja, dit klinkt allemaal heel positief. Maar het was niet makkelijk om hier te komen. Mijn vader wilde dat ik verpleegkundige zou worden. Dat vond ik helemaal niets. Ik heb heel veel energie, ik wil lichamelijk bezig zijn. En ik hou van dingen maken. Het lukte me om mijn vader over te halen om me naar een technische opleiding te laten gaan, maar ik moest van me van hem dan wel op elektriciteit richten. Dat vond hij beter passen, minder mannelijk, denk ik.
Ik ging naar een kostschool, ver van mijn dorp, en ben daar stiekem van richting veranderd, naar de afdeling metselen. Natuurlijk kwam dat uit. Toen ik mijn eerste klus had, op een bouwplaats in de buurt van mijn ouderlijk huis, hoorde van vader van dorpsgenoten dat ze me daar hadden gezien. Ik schrok me rot toen ik hem op een dag aan zag komen lopen. Maar juist toen is hij gezwicht. Hij zag me bezig en zei: ‘oké, dit is blijkbaar wie jij bent. Ik laat het los’.
Eigen beslissingen
Wat me heel blij maakt, is dat ik van niemand afhankelijk ben. Ik hoef niemand om iets te vragen, niemand dankbaar te zijn. Ik maak mijn eigen beslissingen. Ik ben niet meer samen met de vader van mijn zoon, maar ik kan goed alleen voor hem zorgen. En ook mijn moeder en zussen ondersteun ik met mijn werk.
Mijn zoon is nu drie, hij helpt me soms al op de bouwplaats. Dan geeft hij bakstenen aan. Ja, ik zou het leuk vinden als hij dit vak kiest. Maar hij mag ook iets anders gaan doen.”
-min500x-75.jpg)
'Help je mee?'
Toegang tot schoon water is van levensbelang. Samen zorgen we voor schoon drinkwater, riolering en veilige wc’s. Wij willen ervoor zorgen dat in 2030 iedereen in Afrika schoon water heeft en voor een goede hygiëne kan zorgen. Help je mee?
