Fridahs wieg stond in een van de meest onherbergzame plekken van Kenia: het dorp Lopiding, vlakbij de grens met Zuid-Soedan, waar de zon genadeloos heet is en regen schaars. Gelukkig is deze vrouw gezegend met een flinke dosis energie en optimisme, dat ze inzet om het leven van mensen om haar heen beter te maken. Vooral dat van meisjes.
“Hoe meer kralen je hebt, hoe mooier je man je vindt. Dat is wat meisjes van jongs af aan horen. De eerste kralen krijg je van ouders, zij laten daarmee zien dat hun dochter klaar is om te trouwen. Bij je huwelijk krijg je nieuwe van je man, en die bevestigen wie je bent: een traditionele Turkana. Zo heet onze streek, en zo heten de vrouwen die er wonen.
Werken aan de toekomst
Ik heb me altijd ingezet voor mijn hele gemeenschap, niet alleen voor mijn eigen familie. Ik wil heel graag dat we vooruitkomen. We hebben veel moeilijkheden hier, door droogte, ziektes, gebrek aan voedsel. Ik wil meehelpen aan het oplossen van die problemen.
De dorpsoudsten weten dat ik zo ben. Dus toen Amref mannen en vrouwen zocht om lokale zorgverlener te worden, selecteerden ze mij. Ik zag dat als een grote kans. Ik mocht allerlei trainingen volgen op het gebied van gezondheid en hygiëne, en ik leerde hoe je kunt zien of mensen bepaalde ziektes hebben. Nu geef ik voorlichting, hou ik in de gaten of kinderen hun vaccinaties krijgen en verwijs ik mensen door naar het ziekenhuis.
Ook vertel ik gezinnen over het belang van schoon water en een wc. De meesten haalden tot voorkort, dus voor Amref naar ons dorp kwam, hun water uit de rivier. Meisjes moesten daar ver voor lopen, en het water was vaak vies. Ook deden mensen hun behoefte buiten. Inmiddels weten ze hoe ze een basislatrine moeten bouwen en gebruiken. Er ligt nu geen ontlasting meer op het erf. Je hebt geen idee hoeveel schoner het hier nu is!
Wat ik verder heel belangrijk vindt, is openheid over menstruatie. Dat is een groot taboe hier. Toen ik zelf voor het eerst ongesteld werd, wist ik niet wat me overkwam. Ik dacht dat ik ziek was, misschien wel doodging. Mijn vriendinnen zagen dat en hielpen me.
Geitenhuid als maandverband
Er is hier nauwelijks maandverband. Ik gebruikte oude kleding, vulling uit een matras of geitenhuid ingesmeerd met olie. En ik heb vaak ergens onder een boom gezeten, op de grond, zodat het bloed in het zand trok. Dan kwam ik weer tevoorschijn als het bloeden minder werd. Dat was zo rot, zo gênant.
Ik wil dat meisjes van nu daar niet doorheen hoeven. En gelukkig gaat het nu ook echt beter. Want hier, in dorp, zijn er nu kranen. En ik leer meisjes hoe ze herbruikbaar maandverband moeten maken, dat ze kunnen uitwassen.
Ook praat ik met hun ouders, over hoe normaal het is om te menstrueren. Ik leer ze dat hun dochters zich niet hoeven schamen. Dat gaat goed, maar het kost natuurlijk wel tijd.
Ik geloof dat dit alles veel uitmaakt. Want door het gebrek aan water en maandverband misten meisjes misten altijd veel school. En school biedt de beste kans om verder te komen in je leven.”
'Help jij ook mee?'
Door gebrek aan schoon water en veilige wc's en verschoonruimtes kunnen meisjes in Ethiopië tijdens hun menstruatie niet naar school. Dit is niet eerlijk! Daarom zorgen wij voor schoon water, wc's én goede voorlichting over menstruatie, zodat menstruatie geen taboe meer is. Help jij ook mee?
