Van uiterst schaars water tot een kraan op het erf

“Ik ben blij om hier te wonen”, zegt Akuleu over de verzameling ronde hutten waar Lopiding uit bestaat. “Mijn familie is hier, alle mensen die ik ken zijn hier. We zijn heel hecht. We werken samen, leven samen.”

Drooggevallen rivier

Dat betekent niet dat dat leven altijd makkelijk is. Met name het gebrek aan water zorgde voor veel problemen, vertelt Akuleu. “Er loopt hier een rivier vlakbij, maar die staat tegenwoordig meestal droog. Een paar kilometer verderop is nog wel grondwater te vinden, maar dat is erg modderig. Het is bovendien te weinig voor alle mensen die hier wonen. En dan komen er soms ook nog eens mensen uit Zuid-Soedan de grens over. Er ontstaan dan wel eens gevechten.”

Net als de andere meisjes en vrouwen uit Lopiding besteedde Akuleu veel tijd aan het lopen naar beschikbare waterbronnen, wat door de brandende zon en de afwezigheid van schaduw een uitputtende taak was. “We waren heel zuinig met wat we vonden. We wasten onze kleren en onszelf niet vaak. We hadden te weinig om groenten mee te verbouwen, soms te weinig om het vee mee in leven te houden.”

Dagen zonder eten

Dat werkte uiteraard door op haar gezondheid, en die van haar kinderen en kleinkinderen. Want zonder water is voedsel automatisch ook schaars. “Ik zorg altijd dat de kleinsten iets te eten krijgen, zij huilen zo erg als ze honger hebben. Zelf was ik er aan gewend om twee of drie dagen niet te eten.”

Daar kwam nog bij dat Akuleu en haar gezin vaak ziek waren door het drinken van vies water. “Vooral diarree kwam vaak voor.”

Door de nieuwe kraan op haar erf zijn die problemen binnenkort hopelijk verleden tijd. “Kijk naar mijn moestuin”, wijst Akuleu. “Alles wordt al groen. Ik geef de planten elke dag wat water. We kunnen de eerste groenten bijna oogsten. En ik heb geen pijn in mijn buik meer, dat is zo fijn. Ik kan je niet zeggen hoeveel dit water voor me betekent.”