'Meisjes hebben ook rechten, die moeten gerespecteerd worden'

Esther (19) raakte op haar zestiende zwanger van de jongen op wie ze verliefd was. Hij ontkende echter dat het kind van hem was. “Mijn leven stortte in. Ik zou een schande voor mijn familie zijn. Bang om te worden uitgehuwelijkt, vluchtte ik.”    

Een paar dorpen verderop kon Esther aan de slag als huishoudelijke hulp. Maar toen ze ruim acht maanden zwanger was, ging het fysiek niet meer. Ze moest terug naar huis. Twee dagen later had haar broer, het hoofd van haar familie, haar huwelijk geregeld.  

'Mijn hart kromp ineen'

“Twee mannen op een brommer kwamen mij ophalen”, zegt Esther. “Mijn hart kromp ineen toen ik hun blik ving. Een van hen was Lekin, een man van 45. Ik had hem nog nooit gezien of gesproken. Vanaf dat moment was ik zijn vrouw. Op de brommer, ingeklemd tussen de chauffeur en mijn man, heb ik gehuild. De hele weg. Niemand zei wat. Pas na twee dagen sprak mijn man tegen me.” 

Niet snel na haar gedwongen verhuizing beviel Esther. “De eerste dagen daarna werd ik verzorgd door de eerste vrouw van mijn man. Niet veel later begonnen de mishandelingen. Mijn man was vaak dronken en dwong mij tot seks. Als ik weigerde, sloeg hij me, net zolang tot ik toegaf. Vier maanden na de bevalling was ik alweer zwanger.” 

Vluchten

Na de geboorte van haar tweede zoon was Esther uitgeput. “Ik wilde vluchten”, zegt ze. “Maar hoe? Ik had een baby van twee maanden en een peuter van een jaar. Mijn familie woonde meer dan 50 kilometer verderop. Lopen was geen optie, een brommer had ik niet. En de bush zit vol wilde dieren: leeuwen, olifanten, hyena’s. Ik durfde ook niemand uit het dorp te vragen, bang dat ze me zouden verraden.” 

Op dag kwam er echter een mobiele kliniek in het dorp. “Ik zei dat ik medicijnen nodig had. Hij liet me gaan, en ik nam mijn kinderen mee. In de kliniek vroeg ik een medewerker of ik een lift naar de stad kon krijgen om medicijnen te kopen. Van daar nam ik de bus naar huis. Dat is nu zeven maanden geleden.” 

Andere toekomst

Toen Esther haar broer vertelde over de mishandelingen en verkrachtingen, besloot die dat ze thuis mocht blijven. Daar is ze blij om, want ze weet dat ze evengoed teruggestuurd had kunnen worden. Maar ze weet ook dat haar leven er nog heel anders uit had kunnen zien.  

“Als ik niet zwanger was geworden, dan had misschien wel kunnen studeren, net als mijn zus. Maar ik weet nu dat je na een zwangerschap weer naar school kunt gaan. Zelf hoop ik mijn school af te maken, een vak te leren, mijn eigen inkomen te verdienen en onafhankelijk te zijn. Dat zie ik als mijn toekomst.”